Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

From Beyond part 2

'But in his paradise logic came to visit
A mythic creature with beauty in its voice
And gave him insructions on how to prevail
And overcome the panic of his twisted reality'
(Bjorn 'Aldrahn' Dencker)


As most of you (should) know, in August and September of 1977 two Voyager spacecraft were launched to fly by and explore the planets of Jupiter and Saturn.Voyager 1, after successful encounters with the two, was sent out of the plane of the ecliptic to investigate interstellar space(more information about Voyager 1 and 2 here and here).

One of the most fascinating aspects of these two space probes is, among others, that they recorded and processed electromagnetic data during their course in order to be perceivable within the human hearing range.
In simple words, they recorded the sounds-music, if you prefer-of our solar system..to be more specific, we are talking about 'audio' data from planets' magnetosphere, about electromagnetic field noise within space itself and from charged particle emissions from the rings of certain planets, among others.

In 1992 NASA released a 5cd compilation of these recordings, named Symphonies Of The Planets-NASA Voyager Recordings which naturally became quickly legendary among audiophiles, field recordings/dark ambient fans and people who were just curious to hear these sounds from space.




Being an ambient fan myself, i find these recordings fascinating from many aspects.First of all, from a clear music perspective, this is A-quality drone.Second, the fact that is not of human origin(though processed by human-made equipment)makes it even more spectacular.Moreover, it was highly influential for dark ambient in general:take as an example Lustmord and his awesome 1994 album titled The Place Where The Black Stars Hang.. i don't think i need to continue, the connection is obvious.




So, to wrap it all up, while the first part of From Beyond thematic post was about sounds from supernatural(?) sources, in the second part we offer a dark ambient landmark of-verified-otherworldly origin..for what is worth,you don't get bored visiting Precession Of The Equinoxes, right?



(files are in flac format)
Space
Vacuum?

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Full Metal Panic


A strange man known only as the "metal fetishist", who seems to have an insane compulsion to stick scrap metal into his body, is hit and possibly killed by a Japanese "salaryman", out for a drive with his girlfriend. The salaryman then notices that he is being slowly overtaken by some kind of disease that is turning his body into scrap metal, and that his nemesis is not in fact dead but is somehow masterminding and guiding his rage and frustration-fueled transformation.

Δεν μπορώ να πω με ακρίβεια γιατί μου αρέσει τόσο το Tetsuo του 1989, ένα ωριαίο(και κάτι) low budget ιαπωνικό cyberpunk φιλμ, σκηνοθετημένο από τον Shinya Tsukamoto, το οποίο έχει σήμερα αποκτήσει cult υπόσταση μεταξύ των βλαμμένων(με κεφαλαία) καθ'ημών. Να είναι η ασπρόμαυρη εικόνα που προσθέτει στην μεταλλική αισθητική της ταινίας;Να είναι ότι Tetsuo λεγόταν ένας από τους δύο πρωταγωνιστές στο πολυαγαπημένο μου Akira(btw,αν έχετε δει το Akira, οι αναφορές είναι προφανείς);Να είναι ο άκρως εθιστικός σουρεαλισμός και η ευρηματική(αν αναλογιστούμε και τα μέσα)σκηνοθεσία;Να είναι το τέλος, ένα από τα καλύτερα που έχω δει σε ταινία μέχρι σήμερα;


Σίγουρα σε ένα βαθμό είναι όλα τα παραπάνω, αλλά ρίχνω το κύριο μερίδιο ευθύνης στο φοβερό soundtrack που έκανε ο Chu Ishikawa για να ντύσει το φιλμ, ένα από τα καλύτερα δείγματα industrial(φυσικά) μουσικής που είδαν το φως αυτού του κόσμου, με αποτέλεσμα να αντιλαμβάνομαι το Tetsuo τελικά, ως ένα τεράστιο videoclip του παραπάνω Οst.Ρίξτε μια αυτιά στον παρακάτω ύμνο για του λόγου το αληθές:


Αν ψηθήκατε από το παραπάνω (ξεδιάντροπο) promotion μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρο το Tetsuo εδώ


αλλά ειλικρινά(μιας και η ποιότητα δεν είναι η καλύτερη δυνατή) θα σας πρότεινα να κάνετε υπομονή και να το προμηθευτείτε από εδώ.

Κι επειδή αν το δείτε και γουστάρετε δεν υπάρχει γυρισμός(ήτοι, θα θέλετε να ακούτε το soundtrack συνέχεια μετά), το Precession Of The Equinoxes παραθέτει σύνδεσμο παρακάτω για το Ost της ταινίας,το πρώτο δισκάκι από το Tetsuo Complete Box.Revel in metal!






Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

From Beyond

The recordings of Okkulte Stimmen.Mediale Musik, spanning more than a hundred years, are divided into: trance speech (words spoken by mediums in a presumed altered state of consciousness during a seance), direct voices (speech in a seance without an apparent natural source), precognitive claims, xenoglossy (speaking in a tongue apparently never learned by the speaker), glossolalia ("speaking in tongues" or in an incomprehensible language), paranormal music (reputedly channeled from a dead composer or interpreter), raps and haunting phenomena, and electric voice phenomena. There are also not-easy-to-classify tracks such as that of the final seance in which Houdini's wife finally gave up trying to obtain any credible evidence of his survival through mediums, and various shamanic songs..






The first CD contains the trance speech, direct voices, and precognition (although other CDs also contain claims of precognitive information) sections. It begins with recordings from the two children involved in the famous Enfield poltergeist case. The voices sound masculine and spooky, but the statement in the booklet by an unnamed speech specialist that a child could not maintain such imposture for hours without damage to her vocal cords lacks supporting evidence. Tragic and even spookier is the soundtrack in the sad case of Anneliese Michel, whose possession and exorcism culminated in her death (for a general discussion of this case, see Cardena, 2007), demonstrating that some of these experiences are by no means child's play or fraud. In the more benign form of identity alteration known as trance mediumship/channeling, it is fascinating to listen to the playful voice of the Feda control of one of the most researched and successful mediums in history, Mrs. Leonard. In contrast, I hope that medium Leslie Flint did not actually communicate with a discarnate Oscar Wilde, as this would imply that in death Wilde gained in pomposity while misplacing his famous wit. Worth mentioning in this first CD are also the soundtrack of the hyperventilation (up to 300 breaths per minute maintained throughout long sessions) of the medium Rudi Schneider, and a recording of the Nazi-friendly medium Hanussen, who used secret information on how the SA would burn the Reichstag to "precognize" this event, yet did not foresee his own death at the hands of his political masters after his indiscretion.




The second CD includes xenoglossy and glossolalia recordings, although it would be more precise to call them vocal utterances during altered states of consciousness as they include shamanic songs that may not necessarily involve the assumption of a foreign or secret language. In this context, it is a pity that the collection does not include a fragment of the exuberant poems/chants of the Mexican mushroom shaman Maria Sabina (Estrada, 1977). Nonetheless the CD contains some fascinating surprises such as the incantations by the infamous esoterist and "Great Beast" Aleister Crowley, and glossolalic prophecies recorded during Pentecostal services. 

The final CD illustrates different phenomena. The first soundtracks are of compositions and performances presumptively directed by dead composers. They include a couple of pieces "transmitted" through Rosemary Brown, from an LP that got considerable attention some years ago. Some have argued that a "mere" housewife without much formal training could not herself compose pieces that are pleasant and stylistically coherent with those of the proposed composer, although not extraordinary. This argument, however, implies that only formal training can give rise to feats of creativity, something that even a modest perusal of the lives of eminent and largely self-taught artists (e.g., Schoenberg, Frank Lloyd Wright) shows to be false. In the case of Rosemary Brown and other channeled material (see Hastings, 1991), one could argue that some people may have an unusual chameleon-like talent to imitate various styles without necessarily creating a new one. Whether this explanation, the actual transmission of works by deceased creators, or some other one holds the day, it is clear that we need to investigate this phenomenon far more and see whether it shares commonalities with the extraordinary reproductive skills found in savantism (cf. Snyder, 2004). 

This CD also includes raps and haunting phenomena such as a cup suddenly and inexplicably exploding, some of them investigated by the German parapsychologist Hans Bender. The CD ends with various examples of electronic voice phenomena, one purported to be by the important French writer and politician Andre Malraux, and music seemingly interspersed in the midst of the noise found in recorders, telephones, and similar media. These phenomena have received media attention (e.g., various films and the acclaimed play The Weir, by Connor McPherson) but little controlled research has been devoted to it, although this may be changing. For instance, Colvin (2010) reports that raps from a number of poltergeist cases evidenced an acoustic pattern that differed from that of normal taps, and a recent book summarizes the research on electronic voice phenomena and includes a CD with various examples (Cardoso, 2010). 

Okkulte Stimmen. Mediale Musik provides a treasure trove of examples of a realm that has had, and continues to have, enormous cultural import, regardless of its evidential impact for the validity of purported parapsychological phenomena. 





(review taken from http://www.thefreelibrary.com/ )

As you can understand, the above recordings cannot be judged or interpreted under a musical point of view.However, if you are into occult and paranormal or if you like dark music in general, perhaps you will find something in Okkulte Stimmen.As for me, i find these recordings much scarier than many black metal albums out there...

                                                                                            1
                                                                                            2
                                                                                            3

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2013

Crossing The Fields Of Duat






Αλλά τι είναι ο Άλλος Κόσμος(Δούατ) και τι σημαίνει το όνομα αυτό;Δούατ είναι το όνομα που οι Αιγύπτιοι έδωσαν την παλιά εποχή στην περιοχή όπου πήγαιναν οι νεκροί όταν άφηναν αυτή τη γη και η λέξη μεταφράζεται σαν Κάτω Κόσμος, Άδης, Κόλαση, Υποχθόνια χώρα, Τόπος των αποδημησάντων πνευμάτων κλπ.



Το ακριβές νόημα της λέξης είναι άγνωστο και φαίνεται να έχει χαθεί σε αρχαίους καιρούς.Από την άλλη μεριά η Δούατ κατέχει όλα τα χαρακτηριστικά που συνδέουμε με τις προαναφερόμενες λέξεις, γιατί ήταν τόπος αόρατος και σκοτεινός και θλιβερός, υπήρχαν λάκκοι πυρός σε αυτόν και αποτελούσε την κατοικία θηρίων της κόλασης και των καταδικασμένων.Μιλώντας γενικά μπορούμε να πούμε πως ο όρος 'Άλλος Κόσμος' αποτελεί ακριβή απόδοση της Δούατ.Για τους Αιγύπτιους η Αίγυπτος ήταν ένα όνομα για όλο τον τόπο εκείνο, ο οποίος περιβαλλόταν από μια αλυσίδα ψηλών βουνών, σαν το Γκέμπελ Καφ των Αράβων που ήταν τρυπημένα σε δύο θέσεις: μια τρύπα στην Ανατολή και μια στη Δύση.Στο δειλινό ο ήλιος περνούσε από τη δυτική τρύπα και ταξιδεύοντας όχι κάτω από τη γη, αλλά στο ίδιο επίπεδο και έξω από την αλυσίδα των βουνών, γυρνούσε στην ανατολική τρύπα των βουνών, μέσω της οποίας ερχόταν για να αρχίσει τη νέα μέρα πάνω από τη γη.Έξω από την οροσειρά των βουνών, αλλά κοντά σε αυτά, τοποθετείτο ο Άλλος Κόσμος και επεκτεινόταν παράλληλα με αυτά.Στην εξωτερική πλευρά του ήταν μια άλλη αλυσίδα βουνών και ένα ποτάμι που έτρεχε ανάμεσα τους.
Μπορούμε να πούμε λοιπόν, ότι ο Άλλος Κόσμος έμοιαζε με εκείνο το μέρος της Κοιλάδας του Νείλου που συνιστά την Αίγυπτο και που ήταν από κάθε άποψη κυκλικό.
Αφού ο Άλλος Κόσμος βρισκόταν στην άλλη πλευρά της αλυσίδας των βουνών που περιέβαλλαν την Αίγυπτο και συνεπώς στερείτο του φωτός του ηλίου και της σελήνης που φώτιζε τους ουρανούς της, σκεπαζόταν από την ομίχλη και το σκοτάδι της νύχτας και ήταν ένας τόπος θλίψης και τρόμου.Σε κάθε άκρο του υπήρχε ένα διάστημα που δεν επικρατούσε τελείως σκοτάδι ούτε τελείως φως, το ανατολικό άκρο όντας τελείως φωτισμένο από τον ανατέλλοντα ήλιο και το δυτικό από τον δύοντα.
Εκεί που τελείωναν αυτά τα μερικώς φωτιζόμενα διαστήματα άρχιζε το 'παχύ σκοτάδι' η 'πυκνό σκότος,', δηλαδή το 'εξωτερικό σκοτάδι'.Το μέρος του Άλλου Κόσμου που ήταν κλειστό για την Αίγυπτο ήταν ένας φοβερός τόπος.Μερικά τμήματα ήταν έρημος, άλλα ήταν δάση, ενώ άλλα ήταν θαμνώδεις τόποι και δεν υπήρχαν δρόμοι μέσα από οποιοδήποτε μέρος της.Ίχνη υπήρχαν, αλλά ήταν μάταιο για την απενσωματωμένη ψυχή να αποπειραθεί να βρει το δρόμο της μέσω αυτών, αν δεν καθοδηγείτο από κάποιο φιλικό ον που να γνώριζε τις 'οδούς' εκείνης της φοβερής περιοχής.Παντού υπήρχε παχύ σκοτάδι.Όλη η περιοχή του Άλλου Κόσμου κατοικείτο, αλλά τα όντα που διέμεναν εκεί ήταν εχθρικά στους νεοαφιχθέντες και μπορούσαν μόνο να εξευμενιστούν με δώρα ή να υπηρετήσουν τις ψυχές των νεκρών στο δρόμο τους για το βασίλειο του Όσιρη με τη χρήση επωδών η λέξεων δύναμης.Ο δρόμος ήταν επικίνδυνος λόγω των φοβερών θηρίων που ζούσαν με τις ψυχές των νεκρών και στον έναν ή τον άλλο τόπο ο πεθαμένος υποχρεωνόταν να περάσει ποτάμια που τροφοδοτούνταν από τον ποταμό της Δούατ, ακόμη και να διασχίσει τον ίδιο τον ποταμό.Σε ένα μέρος αυτής της φοβερής χώρας βρισκόταν μια περιοχή ονομαζόμενη Σεχέτ Χετεπέτ, δηλαδή Ηλύσια Πεδία και μέσα σε αυτή ένα τμήμα αποκαλούμενο Σεχέτ Ααρού, που αντιστοιχεί στον Ασφοδελό Λειμώνα των αρχαίων Ελλήνων.Σε αυτό ζούσε ο Όσιρης και η αυλή του.


(απόσπασμα από την Αιγυπτιακή Βίβλο των Νεκρών, εκδόσεις Πύρινος Κόσμος)



Δε με νοιάζει αν θα ακουστεί τουριστικό σε κάποιους ψευτοελιτιστές, αλλά η ανάγνωση του Αιγυπτιακής Βίβλου των Νεκρών υπό τη συνοδεία του καταπληκτικού Saurian Meditation του Karl Sanders προσθέτει στον όλη εμπειρία της ανάγνωσης(όπως άλλωστε θα παρατηρήσατε κι εσείς, αν βάλατε τα κομμάτια να παίζουν ενώ διαβάζατε το απόσπασμα) και προτείνεται ανεπιφύλακτα.Και μιας και το album βρίσκεται εύκολα και streaming(συστήνω την αγορά του πάραυτα), το Precession Of The Equinoxes θα πρωτοτυπήσει-για τα δεδομένα του-και δε θα δώσει link για το album.Αλλά για το βιβλίο......έκδοση, η προαναφερόμενη.



Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

And For The First Time Life Will Triumph Over Death


Across almost two millennia, the Catholic Church maintained a stranglehold over life in Europe. It was able to do this because Christianity gave it a monopoly on the meaning of life: everything that was sacred, everything that mattered was not to be found in this world, only in another. Man was impure, profane, trapped in a worthless earth with everything beautiful forever locked beyond his reach, in heaven. Only the Church could act as an intermediary to that other world, and only through it could people approach the meaning of their lives.
Mysticism was the first revolt against this monopoly: determined to experience for themselves a taste of this otherworldly beauty, mystics did whatever it took—starvation, self-flagellation, all kinds of privation—to achieve a moment of divine vision: to pay a visit to heaven, and to return to tell of what blessedness awaited there. The Church grudgingly accepted the first mystics, privately outraged that anyone would sidestep its primacy in all communication with God, but believing rightly that the stories the mystics told would only reinforce the Church's claims that all value and meaning rested in another world.
But one day, a new kind of mysticism appeared; those who practiced it were generally known as the Brethren of the Free Spirit. These were men and women who had gone through the mystical process, but returned with a different story: the identification with God could be permanent, not just fleeting, they announced. Once they had had their transforming experience, they felt no gulf between heaven and earth, between sacred and profane, between God and man. The heretics of the Free Spirit taught that the original sin, the only sin, was this division of the world, which created the illusion of damnation; for since God was holy and good, and had made all things, then all things truly were wholly good, and all anyone had to do to be perfect was to make this discovery.
Thus these heretics became gods on earth; heaven was not something to strive towards, but a place they lived in; every desire they might feel was absolutely holy and beautiful, and not only that—it was the same as divine commandment, more important than any law or custom, since all desires were created by God. In their revelation of the perfection of the world and themselves, they even were able to go beyond God, and place themselves at the center of the world: accepting the Church's authority and objective world view had meant that if God had not invented them, they would not exist; but now, accepting their own desires and perspectives as sovereign, and therefore accepting their own subjective experience of the world as the only authority, they were able to see that if they had not existed, then God would not exist.
The book of Schwester Katrei, one of the sources that remains from these times, describes one woman's pursuit of divinity through this kind of mysticism; at the end, she announces to her confessor, in words that shook the medieval world: "Sire, rejoice with me, for I have become God."

Of course the Catholic Church responded to this heresy by slaughtering the Brethren by the thousands. Anything less than a campaign of all-out terror would have sealed its fate, as its authority was almost entirely undermined by this new liberating theology. Despite the violence of this repression, however, the secrets of the Free Spirit were passed across vast measures of time and space; they traveled unseen and uncharted, through corridors hidden to history (perhaps because they consisted of moments lived outside of history?) to appear in social explosions and near-revolutions hundreds of years and thousands of miles apart.On many occasions the power of the Church and the nations that served it was almost broken by these seemingly spontaneous uprisings; they appear throughout official history like a heartbeat in a sleeping body.


taken from CrimethInc's manifesto, Days Of War, Nights Of Love.


                                                         
                                                                                           Passion

Gonna leave Athens once more from 16 to 23 August, so next post is expected after 23 of August..also, MEGA will be used again as the main file host for Precession Of The Equinoxes.Take care.

Σάββατο, 20 Ιουλίου 2013

Black Magic Mushrooms

As Vicotnik stated more than a month ago at Dodheimsgard's official facebook page, the Supervillain Outkasts will release their new album on Octomber 2013.

Which serves as a perfect motive for me to write about about Vicotnik's dark ambient/noise/musique concrete project with Svein Egil Hatlevik of Fleurety, Aphrodisiac.


Nonsense Chamber is the first and only one album of Aphrodisiac,it was released in 1997 and it could easily be seen as the noise equivalent of Ved Buens Ende's Written In Waters(well at least that's the way i perceive it).Which means, if you are not a Ved Buens Ende/Dodheimsgard/Fleurety junkie or a noise/dark ambient aficionado(or at least a psychedelic mushroom's consumer) perhaps you shouldn't bother checking it out.For the brave ones, we'll meet in your nightmares..sample here


             Dreams feel real while we're in them. It's only when we wake up that we realize something was actually strange



Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Στη ζωή μου...



...δεν είδα τίποτα άλλο, και δεν κάνω εξαίρεση ούτε έναν, παρά ηλίθιους, με χαρακτηριστικό τους γνώρισμα τους λειψούς ώμους κι αμέτρητους, ν'αποκτηνώνουν τους συνανθρώπους τους και να διαφθείρουν με κάθε τρόπο τις ψυχές τους.Και το κίνητρο σ'ετούτες τις ενέργειες τους, αυτοί το ονομάζουν δόξα. Βλέποντας αυτά, θέλησα να γελάσω με τον τρόπο που γελάν κι οι άλλοι,μα, από έλλειψη συνήθειας,αυτό το αλλόκοτο μα'ι'μούδισμα,στάθηκε αδύνατο.Σ'ένα λεπίδι με ακονισμένη κόψη στήριξα τις ελπίδες μου, σκίζοντας τις σάρκες μου στα σημεία που σμίγουν τα χείλη. Προς στιγμή, νόμισα πως το πέτυχα,αλλά είχα γελαστεί. Κείνο που πήρα στην αρχή ανάμεσα από τα αίματα για γέλιο ήταν λάθος. Κάνοντας τη σύγκριση, είδα πως οι άνθρωποι δεν είχαν το γέλιο το δικό μου. Δεν είχα καταφέρει, ούτε και τότε να γελάσω. Κι έτσι, μέσα σε κείνο τον καθρέφτη που έψαχνα να βρω το γέλιο, απόλαυσα το κατακρεουργημένο στόμα μου, από την ίδια μου τη θέληση.Είδα ανθρώπους, με κεφάλια απαίσια και μάτια τρομερά χωμένα μέσα στις σκοτεινές λόγχες, να είναι σκληρότεροι από το βράχο και πιο αλύγιστοι από το ατσάλι.Τους είδα, να ξεπερνάν τη θηριωδία του καρχαρία, την αυθάδεια της νιότης, την ακράτητη μανία των κακούργων, τις προδοσίες του υποκριτή, τα πιο παράξενα καραγκιοζιλίκια των παλιάτσων, τη δύναμη του χαρακτήρα των παπάδων, και τις πιο ύπουλες υπάρξεις της γης και του ουρανού.Τους είδα, να κατατρέχουν τους ηθικολόγους για να ανακαλύψουν τι κρύβουν οι καρδιές τους, και να τους καταριώνται να πέσει απάνω τους η αδυσώπητη από ψηλά οργή.Έτυχε πάλι να τους δω όλους μαζί, ποιός ξέρει από ποιό δαίμονα της κόλασης κεντρισμένοι, να υψώνουν τη γροθιά τους απειλητικά στον ουρανό, όπως το ελεεινό παιδί στη μάνα, και με μάτια κορωμένα από τις τύψεις και το μίσος, να μένουν σε μια βουβαμάρα νεκρική που τους κατάτρωγε τα σωθικά, όσο έβλεπαν πως δεν μπορούν να ξεστομίσουν τις μεγαλεπίβολες ιδέες τους. Και τόση φρίκη κι αδικία είχαν αυτά που γένναγε το σάπιο τους μυαλό, που έκαναν τον φιλεύσπλαχνο Θεό, να θλίβεται.Τους είδα, από τότε που ήταν παιδιά μέχρι που γίναν γέροι, να βλαστημούν και να αναθεματίζουν σαν τρελοί, από το πρωί ως το βράδυ, τα πάντα, τους ίδιους τους εαυτούς τους, κι αυτή τη Θεία Πρόνοια.Τους είδα, να σπρώχνουν στην πορνεία γυναίκες και παιδιά και να ατιμάζουν έτσι, τα μέρη του κορμιού που είναι της αγνότης.Τότε, αγριεύουν οι θάλασσες, και τα νερά τους στα ύψη θεν' να φτάσουνε και ότι πλεούμενο βρεθεί, δεν έχει λυτρωμό.Οι τυφώνες και οι σεισμοί, ξεθεμελιώνουν τα σπίτια. Η πανούκλα κι οι αρρώστιες αφανίζουν τις φαμίλιες που προσεύχονται αλλά, που οι άνθρωποι να καταλάβουν τι σημαίνουν αυτά. Τους είδα να φουντώνουν από οργή, μα σπάνια να χλωμιάζουν γιατί ντραπήκαν για τη διαγωγή τους πάνω σε τούτη τη γη. Καταιγίδες, αδελφές με τους τυφώνες, στερέωμα αχνογάλαζο που δεν ανέχομαι την ομορφιά σου, θάλασσα υποκρίτρα εικόνα της καρδιάς μου, γη, με του κόρφου σου το ανεξιχνίαστο μυστήριο,εσείς γείτονες αλαργινοί στους διάφορους πλανήτες, σύμπαν ολόκληρο, και εσύ Θεέ, που τα πάντα εν σοφία εποίησες, μάθε πως είσαι εσύ αυτός που προκαλώ: δείξε μου ένα, μόνο έναν άνθρωπο που να είναι καλός! Κι η χάρη σου, ας μου δεκαπλασιάσει τη δύναμη που έχω, γιατί αντικρύζοντας αυτό το τέρας, μπορεί να μου έρθει κόλπος.Πάλι καλά που πεθαίνουν.

Αυτό που χρειάζεται, είναι ν' αφήσει κανείς τα νύχια του δεκαπέντε μέρες να μεγαλώσουν. Ω, τι ηδονή, να βουτάς απ' το κρεβάτι του ένα παιδί που δεν έχει ιδρώσει ακόμα το χνούδι στο πάνω χείλος, κι όπως έχει τα μάτια του ολάνοιχτα, να κάνεις δήθεν περνώντας το χέρι σου από το μέτωπό του, πως του στρώνεις προς τα πίσω τα ωραία του μαλλιά. Και μετά ξαφνικά, τη στιγμή που μόνο αυτό δε περιμένει, μπήγεις τα νύχια σου στο τρυφερό του στήθος, έτσι όμως που να μην πεθάνει.Δεν ωφελεί ο θάνατός του, γιατί αργότερα στερείται κανείς το θέαμα, τότε που θα το δέρνουν οι συφορές.
Και στη συνέχεια, ρουφάς το αίμα του γλύφοντας τις πληγές. Κι όσο κρατάει αυτό,που για σένα μακάρι να μην τελείωνε ποτέ, το παιδί σπαράζει από το κλάμα.


(απόσπασμα από τα άσματα του Μαλντορόρ, του Λωτρεαμόν, εκδόσεις Εκάτη)    





                                                                                                                 

                                                                                         Μισανθρωπία

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2013

Surf In June final part

                                                                                    Bambi  molesting??

To tell you the truth i had something else in my mind about the final Surf In June post, but a previous comment by Dr.Bitternight made me listen again to the awesome Croatian instro surf combo known as...The Bambi Molesters!



And more specifically, their 2010 album(and their best, in my opinion) As The Dark Wave Swells.


The only 'problem' is that the band is quite known and easy to find(even the pseudo-elitist hipster webzine Shitfork has reviewed them in the past)and i'd like to write about something, let's say, more obscure..but it doesn't matter.As The Dark Wave Swells is the instro surf album that i'm currently listening to the most and an absolute masterpiece of the genre so, to hell with the schedule.
An ideal epilogue to our surf tribute.Off we go!


                                                                                         

                                                                                             ATDWS



PS:And something for the true Bambi molesters wannabes.


PS2:I'm leaving Athens for a few days, so the next post will be in about 10-11 days, aiiight?

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Surf In June part 3



Joseph Siffert (July 7, 1936 – October 24, 1971) was a Swiss racing driver.
Affectionately known as "Seppi" to his family and close friends, Siffert was born in Fribourg , Switzerland, the son of a dairy owner. He initially made his name in racing on two wheels, powering his way to the Swiss 350 cc motorcycle championship in 1959, before switching to four wheels with a Formula Junior Stanguellini. Siffert graduated to Formula One as a privateer in 1962, with a four-cylinder Lotus Climax. He later moved to Swiss team Scuderia Filipinetti, and in 1964 joined Rob Walker's private British Rob Walker Racing Team. Early successes included victories in the non-Championship 1964 and 1965 Mediterranean Grands Prix, both times beating Jim Clark by a very narrow margin. Siffert was married twice and to his second wife Simone during the height of his career in the late 1960s and at the time of his death in 1971. They had two children together, Véronique and Philippe.
(taken from Wikipedia)

Stereophonic Space Sound Unlimited is a Swiss band which combines elements from surf rock, lounge, exotica, electronica and 60's/70's movie themes.Not pure surf of course, but honestly they are amazing!



In 2005, Stereophonic Space Sound Unlimited wrote the ost (sample here)for a documentary about the life of Jo Siffert, which is nothing less than spectacular.Nuff' said.

                                                                                       Live Fast Die Young






Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Surf In June part 2

Έχει μπει λίγο ντεφορμέ το καλοκαίρι(συννεφιά, αεράκι κλπ)τουλάχιστον στην Αθήνα αλλά κανένα πρόβλημα, έτσι κι αλλιώς ο καύσωνας είναι αναπόφευκτος οπότε όσο αργότερα τόσο καλύτερα.
Το Precession Of The Equinoxes πάραυτα θα μείνει πιστό στο πλάνο του να μπολιάσει τις αναρτήσεις του Ιουνίου με δυνητικά καλοκαιρινές(και συγκεκριμένα ΄παραλιακές΄) μουσικές, οπότε βουρ στον πατσά.



Τα κουνούπια ως γνωστόν είναι αρκούντως σπαζαρχίδικα(προσωπικά αναφέρομαι μόνο στο βουητό, γενικά δε με τσιμπάνε) και συν τοις άλλοις μεταδίδουν και ασθένειες όπως ελονοσία κλπ.Τι γίνεται όμως με τα Ατομικά Κουνούπια;


Τα Ατομικά Κουνούπια σύμφωνα με πηγές ήταν 4 φυσιολογικά κουνούπια μέχρι που βρέθηκαν στο Three Mile Island όπου γεύτηκαν μολυσμένο από ραδιενέργεια αίμα, το οποίο οδήγησε στην μετάλλαξη τους και στην επιθυμία τους να παίξουν surf rock(επίσης όπως φαίνεται στη φωτογραφία παρακάτω, έγιναν κομματάκι ανθρωπόμορφα).



Στο πρώτο ομώνυμο album αυτών των Αμερικανών surf rockers που κυκλοφόρησε το 2002 θα ακούσετε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ instro surf τίγκα στο reverb με εμπνευσμένες καθαρές μελωδίες και sci-fi θεματικά/ηχητικά τσονταρίσματα(η επιλεκτική χρήση του theremin εδώ κι εκεί, όπως και κάποιοι τίτλοι τραγουδιών).


Αν είστε στη φάση απλά απαγορεύεται να το προσπεράσετε.Check It Out!




                                                                              Radioactive Insect Reverb

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Surf In June part 1

Όταν είδα το Pulf Fiction για πρώτη φορά στα 16-17 μου αυτό που μου έκανε εντύπωση στην ταινία περισσότερο από όλα ήταν η ηχητική επένδυση της.Ο πηγούνιας άλλωστε στη συνέχεια θα έδειχνε με τον πλέον πειστικό τρόπο ότι ξέρει να κάνει compilations καθώς μέχρι σήμερα είτε οι ταινίες του ήταν καλές(Kill Bill,Django Unchained) είτε όχι τόσο καλές(Death Proof,Inglorious Basterds), η ηχητική επένδυση γαμούσε ανέκαθεν.
Στο-κλασικό πλέον-Pulp Fiction λοιπόν, την προσοχή μου τράβηξαν εξαρχής τα εξής κομμάτια:
το Bustin Surfboards των The Tornadoes,


το φοβερό και τρομερό Surf Rider των The Lively Ones,


καθώς και η έκδοση της Μισιρλού από τον Dick Dale(δεν παίζει να βάλω link, ήδη νιώθω Captain Obvious που κάνω πρόλογο με το Pulp Fiction, μην το καραξεσκίσουμε κιόλας ε?).
Ήταν μουσική sexy,αλανιάρικη και ζωντανή, την οποία ένιωθα ότι γνώριζα(προφανώς είχα ξανακούσει σε άσχετες φάσεις μικρότερος)αλλά στην οποία δεν είχα εντρυφήσει.Και ήθελα να εντρυφήσω.

Η παραπάνω ιστορία μόνο πρωτότυπη δεν είναι, καθώς το Pulp Fiction αποτέλεσε το μπαρούτι(και η μετέπειτα επιτυχία των Αμερικανών surf rockers Man Or Astroman? το φυτίλι) με το οποίο έγινε η έκρηξη της αναβίωσης του instro surf, της exotica, του lounge κοκ στα 90's.Κοινώς, η επιθυμία που γεννήθηκε στον έφηβο Koga Ryu Phoenix-και πραγματοποιήθηκε με το που έβαλα γρήγορη σύνδεση στο σπίτι κάποια χρόνια μετά-γεννήθηκε με παρόμοιο τρόπο σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Μιας και καλοκαιριάζει λοιπόν, το Precession Of The Equinoxes θα φορέσει τα καλοκαιρινά του για τον μήνα Ιούνη και θα ανεβάσει παρεμφερείς(αλλά όχι αυστηρά surf rock),προσωπικά αγαπημένες μουσικές που βγήκαν από το 1995 και μετά-συνεπώς δε θα αναρτηθούν εδώ ΄sos΄ καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως Ventures ή Dick Dale-έτσι για να φτιάξουμε κλίμα για τη συνέχεια.Ready ,set, go!



Ο The Volcanos είναι μια αγνή instro surf μπάντα από το Royal Oak του Michigan, το δε album τους Krakatoa Surfquake που κυκλοφόρησε το 1996 είναι ένα από τα καλύτερα-πιθανότατα το καλύτερο-instro surf album που έχω ακούσει στην post-pulp fiction εποχή του είδους.Ακούστε εδώ την κομματάρα(και με φοβερό τίτλο btw) Beatnik Bandit, κατεβάστε το album, κάντε καμιά τσαλαβούτα αν μπορείτε και τα λέμε οσονούπω.



                                                                                       Twang it baby


Παρασκευή, 24 Μαΐου 2013

A Pilgrimage Across National Borders

Second non thematic post in a row but hey, that's life.Let's get to the point:


J.A.Seazer(or Caesar) is a japanese film and theater music composer(he has also written the music for this sickness which i highly recommend for you to watch, but that's not the case here).

In 1973 Seazer released Kokkyou Junreika,a psychedelic rock masterpiece which gained cult status through the years.



To make a long story short,do yourself a favor and listen to this.By far my favorite japanese rock album(it's slowly becoming one of my favorite albums in general, actually),it beats every Boris album down easily.



                                                                                               
                                                                                       Japanese Acid

Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013

Let My Hollowness Embrace You

Not in the mood for a thematic post today so i'm gonna do it plain and simple, in the music blogger's old school way.

Revelry is the second album of Norwegian doom rockers-well,at least that time-Beyond Dawn and it was released on 1998 by (long gone)Misanthropy Records of our dear and lovely Tiziana Stupia.


You will immediately notice that there's a strong resemblance in sound between Revelry and Swan's The Great Annihilator, though Revelry is much more, let's say, bad-mooded.



I consider Revelry to be a gloomy masterpiece, the ideal album to listen if you suffer from the loss of a(bad, yet necessary)relationship, a hangover(caused by your effort to forget by drinking) or if you are just fucking sick of EVERYTHING.Give it a shot.Cd rip.

                                                                                     I'm clean-trust me



Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Nereids


In ancient Greek mythology, Nereus was an aquatic deity of low importance(unlike Poseidon, the Olympian sea god).


He and his wife Doris,the daughter of Oceanus(all three seen above, in a picture taken at the reconstructed Pergamon Altar in Berlin) had 50 daughters known as the Nereids.


Nereids were seadwelling nymphs(note:nymphs in ancient greek mythology were mythical female spirits of the wilderness,representing the beauty and fertility of nature) often imagined as fish-tailed.The best known of them was Amphitrite,who became the wife of Poseidon,and Thetis who became the mother of Achilles, the great Trojan War hero.



The song about the Nereids above is a track taken from the third album of the greek band Daemonia Nymphe,a neofolk band who is known-mostly outside of Greece,though-for singing their songs in ancient greek(to be more specific,most of their lyrics are Orphic Hymns) and for using replicas of ancient greek music instruments.
Their homonymous third album(released in 2002) is the first to feature these replicas,enriching their sound and taking it to a whole new level.



Although i feel that the album that followed Daemonia Nymphe(Krataia Asterope,released in 2007) is a little bit better,i would strongly recommend this one as an introduction to this special band, one of the most substantial neofolk bands of our days.Album ripped from my personal collection(as most of the blog's stuff actually),enjoy.

                                                                                           Δαιμονία Νύμφη

Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

Yearning The Seeds Of A New Sound

Η πρώτη μου επαφή με το black/death metal ήταν μέσα από τη συλλογή Dark Rhapsodies, ένα cd το οποίο κυκλοφόρησε ως δώρο με το ελληνικό metal hammer το 1998 το οποίο είχε επιμεληθεί ο Γιώργος Φλωράκης(από τις καλύτερες πένες του περιοδικού μέχρι σήμερα).




Ήμουν 14 ετών τότε και η μοναδική επαφή μου με τον(κάπως πιο) σκληρό ήχο ήταν το Reign In Blood των Slayer που μου το είχε γράψει ένα παιδί λίγους μήνες πριν, κατά τ'άλλα Iron Maiden/Motorhead/Black Sabbath/Rainbow/Iced Earth/Blind Guardian..ότι χρειαζόταν ένας έφηβος για να αποφύγει τα σκυλάδικα όταν μεγαλώσει(όπως άλλωστε είχε πει γενικότερα για το metal παλιότερα ο Τζίμης Πανούσης).
Βεβαίως όπως θα παρατηρήσετε από το tracklist,αφενός η συλλογή αφορούσε τις πιο μελωδικές πτυχές του black/death, αφετέρου είχε και 3-4 φόλες μέσα(δε χρειάζεται να τις κατονομάσω, φαίνονται).
Παρ'όλα αυτά, κομμάτια σαν το To Thou Who Dwellest In The Night των Arcturus, το Marble Smiling Face των φοβερών Septic Flesh και φυσικά το In The Woods των In The Woods είχαν ΤΕΡΑΣΤΙΑ επίδραση πάνω στον 14χρονο τότε Koga Ryu Phoenix..μουσική σκοτεινή, μυστηριακή, σκληρή αλλά και μελωδική συνάμα,τελείως άγνωστη σε μένα και χωρίς καμία σχέση με ότι είχα ακούσει μέχρι τότε.
Λίγους μήνες μετά, το ίδιο περιοδικό έδωσε το ντεμπούτο των In The Woods..., HEart Of The Ages.





Όσον αφορά το το black metal,ο Oystein Aarseth είχε πει κάποτε πως ως μουσικό είδος οφείλει να είναι σατανικό.Χωρίς να διαφωνώ απαραίτητα, θα επεκτείνω τον ισχυρισμό του στο ότι οφείλει να στέκεται απέναντι από τις αξίες του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού,όπως άλλωστε κάνει(εκτός του mainstream τομέα του βεβαίως...).
Έτσι απέναντι στον χριστιανισμό το black metal παρατάσσει τον σατανισμό, τον αθεϊσμό ή τον παγανισμό, απέναντι στην υπερπροβολή  την μικρή ή ελάχιστη προβολή, απέναντι στον δυτικό ορθολογισμό τον αποκρυφισμό, απέναντι στην παγκοσμιοποίηση την έμφαση στις τοπικές παραδόσεις, απέναντι στον γυαλισμένο ήχο...ξέρετε(necrohell ftw),απέναντι στην αστικοποίηση την έμφαση στην αρνητική/αποπνικτική πλευρά της ή την φυσιολατρεία.
Tέλος,όσον αφορά την πολιτική, όπου υπήρξαν/υπάρχουν πολιτικές αναφορές στο black metal αφορούν ακροαριστερές η ακροδεξιές(συχνότερα) αντιλήψεις.Κάπου εδώ θέλω να τονίσω ότι προσωπικά είμαι κατά της εισόδου της πολιτικής στο black metal γιατί θεωρώ ότι δεν συναύδει με την 'μυστηριακή' φύση της μουσικής αυτής:δεν είναι τυχαίο που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικοποιημένων black metal δίσκων είναι σκατά(οι Burzum και οι Naer Mataron δεν υπάγονται σε αυτή την κατηγορία, καθώς κρατάνε τις πολιτικές τους πεποιθήσεις έξω από τα albums τους).

Οι In The Woods... λοιπόν, πρωτοπόροι-μαζί με τους Ulver-της φυσιολατρικής(και παγανιστικής σε ένα βαθμό αλλά με την πολύ ευρεία έννοια) πλευράς του black metal, στο ντεμπούτο τους που κυκλοφόρησε το 1995(χρονιά εφιάλτης για τον black metal πιουρίστα) αναμιγνύουν με μοναδικό τρόπο τα κλασικά στοιχεία του ήχου με μια πιο ψυχεδελική rock προσέγγιση-pink floyd συγκεκριμένα-δημιουργώντας ένα μοναδικό album το οποίο με σημάδεψε όταν το πρωτοάκουσα..η όλη φυσιολατρική φύση του album βεβαίως δεν περιορίζεται μόνο στην ωραία πλευρά της φύσης αλλά και στην βίαιη/τρομακτική(φυσικά, για black metal μιλάμε εξάλλου)όμως θεωρώ-νιώθω-ότι το τελικό συναισθηματικό πρόσημο του HEart Of The Ages είναι περισσότερο θετικό παρά αρνητικό, όπως άλλωστε συμβαίνει και με το Bergtatt των Ulver.
Δε χρειάζεται να αναφέρω-πρέπει να έχει ήδη γίνει προφανές-ότι η 00's μετενσάρκωση των παραπάνω 2 albums(Bergtatt,HEart Of The Ages) είναι οι Wolves In The Throne Room...

Αύριο φεύγω από την Αθήνα για 6-7 μέρες(δεν εχω internet εκεί που πάω συνεπώς θα κάνω κάποιες μέρες να κοιτάξω το blog, οπότε οποιαδήποτε καθυστέρηση στην δημοσίευση και απάντηση σε τυχόν σχόλια δε σημαίνει ότι σας έχω χεσμένους guys!) και το HEart Of The Ages είναι, μετά από αρκετό καιρό, μέσα στο mp3 μου:έίτε αποδράσετε για λίγο αυτές τις μέρες είτε όχι, δώστε του μια ευκαιρία: κατ'εμέ είναι πολύ σημαντικότερος δίσκος για το ιδίωμα από ότι έχει μείνει σαν γενική εντύπωση στους οπαδούς παγκοσμίως.

                                                                                       Escapism


Υγ: η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στον ομοϊδεάτη-όπως ανακάλυψα μέσω της εκπομπής του-ως προς το εν λόγω album και τους In The Woods..., Plunderer.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Existence


It clings to your mind
Like a phantasmal leech
Nesting itself deep within
The substance of your soul

Demanding every second
Of your prying attention
In the continual search
For the methods to reveal

The ultimate secrets
Of existence

Infests in your blood
It's magnificent seed
Preparing the symbiose union
It feeds you to grow

It crawls along the surface
Of your reality's cocoon
Impatiently awaiting
The miracle of birth

The parasite completes its cyclus of life








Cymothoa exigua, or the tongue-eating louse, is a parasitic crustacean of the family Cymothoidae. This parasite enters fish through the gills, and then attaches itself at the base of the fish's tongue. The female attaches to the tongue and the male attaches on the gill arches beneath and behind the female. Females are 8–29 millimetres (0.3–1.1 in) long and 4–14 mm (0.16–0.55 in) in maximum width. Males are approximately 7.5–15 mm (0.3–0.6 in) long and 3–7 mm (0.12–0.28 in) wide.The parasite destroys the fish's tongue, and then attaches itself to the stub of what was once its tongue and becomes the fish's new tongue.



Cymothoa exigua extracts blood through the claws on its front, causing the tongue to atrophy from lack of blood. The parasite then replaces the fish's tongue by attaching its own body to the muscles of the tongue stub. The fish is able to use the parasite just like a normal tongue. It appears that the parasite does not cause any other damage to the host fish.Once C. exigua replaces the tongue, some feed on the host's blood and many others feed on fish mucus. This is the only known case of a parasite functionally replacing a host organ.There are many species of Cymothoa,but only C. exigua is known to consume and replace its host's tongue.

Not much is known about the life cycle of C. exigua. It exhibits sexual reproduction. It is likely that juveniles first attach to the gills of a fish and become males. As they mature, they become females, with mating likely occurring on the gills. If there is no female present, within a pair of two males, one male can turn into a female(!) after it grows to 10mm in length.The female then makes its way to the fish's mouth where it uses its front claws to attach to the fish’s tongue.




Cymothoa exigua is quite widespread. It can be found from the Gulf of California south to north of the Gulf of Guayaquil, Ecuador. Two host records were also recently discovered in Costa Rica.
It is currently believed that C. exigua are not harmful to humans unless picked up alive, in which case they can bite.
(source:Wikipedia)



When i first heard the song Existence, the opening track of Thorns masterful debut album, i thought that it had to do with the alien from the Alien films.However, according to Snorre W Ruch, the guitarist, main composer and mainman of Thorns the song's lyrics speak about humanity..But apart from the human parasite, you have to agree that Cymothoa exigua was far too awesome to be ignored  when talking about parasites, right?



The album Thorns was released in 2001 and it's the debut album(and the only album up to this day) of the homonymous one-man band.
It is also one of the best metal albums ever regardless of subgenres, an avant-garde masterpiece and the 
pinnacle of the Moonfog sound that dominated(artistically,not commercially) black metal in the late 90's/early 00's.

                                                                         Nesting itself deep within